Już niedługo lato powita jesień- czas, gdy większość plonów zostaje już zebrana z pól.
Dlatego chcemy Wam trochę przybliżyć, największe święto rolników, ludzi, dzięki którym ciężkiej pracy, takie firmy jak nasza, a tak naprawdę cała gastronomia, jest w stanie funkcjonować..
To dzięki ich wyrzeczeniom i produktom, które dostarczają na nasze stoły, możemy cieszyć się smakiem i świeżością każdego przygotowanego dania.
Święto Plonów, zwane potocznie Dożynkami, bo o nim właśnie mowa, jest uwieńczeniem i ukoronowaniem całorocznej pracy tych ludzi.
Tradycyjne dożynki przypadają na równonoc jesienną 23 września.
Zwyczaj ten zapoczątkowali już Słowianie, a wraz z rozwojem gospodarki folwarczno-dworskiej w XVI w, właściciele majątków ziemskich, urządzali je dla służby folwarcznej i pracowników najemnych( tańce, zabawa i poczęstunek)
W ten sposób dziękowali za wykonaną pracę i trud włożony w uzyskanie plonów.
Dożynki zwane też były Wieńcowem lub Okrężnem( od objeżdżania lub obchodzenia pola po zbożu)
Ze zbóż i kwiatów pozostawionych na polu, robiono wieniec dziękczynny, w kształcie korony lub koła.
W zależności do rejonu Polski towarzyszyły im różne obrzędy i rytuały.
W wieńcu np. umieszczano żywe koguty, kaczki, gęsi- dzisiaj zastąpione już sztucznymi. Młody drób miał zapewnić zdrowy inwentarz gospodarski.
Pozostawione na polach kłosy, z których wyrabiano wieńce też różnie były nazywane, w zależności od regionu, i tak:
Przepiórką- tak było na Mazowszu i Podlasiu
Perełką- na kresach wschodnich
Brodą- we wschodniej części Mazowsza
Kozą - w Małopolsce
Pępkiem- w Poznańskim.
Samo ścięcie kłosów przysługiwało najlepszemu kosiarzowi, wieniec zaś niosła na głowie lub na rękach najlepsza żniwiarka, czasami w asyście pozostałych żeńców.
Na czas dożynek, wszyscy odświętnie się ubierali, czyścili kosy i sierpy, by w uroczystej procesji podziękować, za udany rok.
Po poświęceniu wieniec, przekazywany był gospodarzowi dożynek. Tym najczęściej bywał dziedzic, zastąpiony później wójtem, lub sołtysem.
Wieniec dożynkowy przechowywano w stodole, do następnych siewów, a ziarno z niego wykruszone, dodawano do ziarna siewnego.
Dożynki przez cały czas ewoluowały. Począwszy od dożynek chłopskich, poprzez dożynki gminne, powiatowe i parafialne- organizowane przez lokalne samorządy, partie i kółka rolnicze.
Po wojnie np. miały charakter polityczny. Gospodarzami zostawali notable różnych szczebli, poczynając od gminnych a na centralnych kończąc.
Współczesnym obchodom dożynkowym, towarzyszą dodatkowo kiermasze, festyny, zabawy, występy zespołów. W corocznych pielgrzymkach, rolnicy udają się też do sanktuariów Maryjnych by podziękować za plony i prosić o łaski w nadchodzącym roku. Największe odbywają się na Jasnej Górze, i tu też najuroczyściej są obchodzone.
Niezależnie jednak, od czasów i ustrojów, w jakich były organizowane, miały być i są podziękowaniem za plony i pracę, dzięki którym zostały uzyskane.